Als men aan verschillende martial artists (gewone mensen en zelf taiji beoefenaars) vraagt om Taijiquan te beschrijven dan zal men meestal als antwoord krijgen:

De oude Meesters draaien zich kortweg om in hun graf. Als iemand in hun tijd dit over hun systeem zou gezegd hebben dan zou die onmiddellijk de dood gevonden hebben onder hun handen.

Yang Lu chan (1799 – 1873) dode zelf iemand omdat die zei dat Yang’s systeem er zo zacht en soepel uitzag dat hij twijfelde of dit wel zou werken in een echt gevecht.

Tai Chi Chuan (Taijiquan) betekent Suprime Ultimate Boxing waarbij de term ‘bokers’ in het oude China ook gold voor bv.: een zwaard ‘vechter’.

Meesters als Zhang San Feng en Yang Lu chan waren moordenaars die minimaal tientallen doden op hun geweten hebben; Voor Zhang San Feng kan dit zelf onrechtstreeks oplopen tot duizenden.

Hij was namelijk verantwoordelijk voor de bescherming van de zijdenroute op Chinees grondgebied vooraleer hij ging testen op mens en dier wat het effect was van een bepaalde slag op een bepaalt acupunctuurpunt en daarmee Dim-mak (Death Touch) ontwikkelde.

En vandaag zegt men dat hun systeem vooral geschikt is voor oudere mensen en vrouwen. En dan nog maar meestal als een bezigheidstherapie om te relaxeren en zeker niet om te vechten, ‘God sta ons bij’!

Zhang San Feng

(1247 – 1447)

Yang Lu Chan

(1799 – 1873)

Zoals we vaak kunnen merken bij populaire krijgskunsten wordt deze populariteit ook vaak de ondergang van dit krijgssysteem.

Beoefenaars met een beperkte kennis geven zich plotsklaps uit als de Meesters van deze systemen omdat ze zich financieel willen verrijken.

Normaal zou je denken dat zij toch door de mand zouden moeten vallen.

Maar niets is minder waar; Door hun beperkte kennis zijn ze voor de leken gemakkelijk te volgen en lijkt het alsof de leken (beginners) zeer snel het totale systeem kunnen aanleren en zelf leraar worden en geld kunnen verdienen.

Dit systeem houdt zichzelf perfect in stand en blijft zo doorgaan tot een World Wide Organisation met aan het hoofd ervan de "Meester" die zelf slechts een beginner was in het authentieke systeem.

Dit is ook met Taijiquan het geval geweest.

Yang Cheng-fu (1883 – 1935) één van Yang Lu chan’s kleinzonen wijzigde de originele vorm maar liefst 3 maal en zei bij de laatste maal dat men de vorm niet verder meer kon wijzigen zonder de essentie ervan aan te tasten. Hij verwijderde zo bv. alle Fa-jing bewegingen, gesprongen technieken en alle houdingen die te zwaar zouden zijn voor ouderen en mensen met een zwakke gezondheid. Hij zorgde er echter wel voor dat de Chi balans van de vorm bewaart bleef. De houdingen dienen elkaar op te volgen in overeenstemming met de 24 uren cyclus van het meridiaan en orgaan verloop dat men in TCM terugvind. Zoniet dient de energie met sprongen van de ene meridiaan naar de andere te springen langs energie banen die hiervoor niet bedoelt zijn en gaan er deficiënties of excessen ontstaan in de energiebalans wat op termijn lijdt tot een orgaanpathologie.

Hierna wijzigde en versimpelde Chen Man- Ch’ing (1901 – 1975) deze 3^e vorm (108 houdingen) nog maar eens tot slechts 37 houdingen en hij noemde deze vorm de Yang Style Short Form.

Een verdere vereenvoudiging vinden we terug bij de Peking (Beijing) Form met slechts 24 houdingen.

Verder zijn er nog 48 houdingen en een 42 houdingen vormen die afgeleid werden van de Yang Cheng- fu vorm en die heel populair zijn in China en daar veelal bij Wu Shu competities de standaard zijn geworden.

De laatste rage zijn zelf de Yang stijl 8 & 16 houdingen vormen.

Deze werden waarschijnlijk ontwikkeld in volle millennium gekte in het jaar 2000.

Zoals je kan zien blijft er nog maar bitter weinig over van de authentieke vorm die Yang Lu ‘chan heeft ontwikkeld. Met als gevolg dat de meeste Taijiquan beoefenaars zich zelf niet eens meer kunnen verdedigen tegen " Jan modaal" laat staan tegen een expert in de krijgskunsten.

Yang Cheng Fu

(1883 – 1935)

                                                        Cheng Man- Ch’ing

                                                      (1901 – 1975)

Yang Cheng- fu waarschijnlijk niet; Hij had Taijiquan in heel China gepromoot en rekende voor de verdere popularisering van Taijiquan in Amerika en Europa op Cheng Man- Ch’ing.

Deze laatste ondervond echter onmiddellijk dat men hier in het Westen veel minder gedult en interesse had dan in het Oosten om taijiquan aan te leren op de traditionele manier zoals hij het gewend was.

Daaruit ontstond de noodzaak om een vereenvoudigde, makkelijk aan te leren taiji vorm te ontwikkelen die als een introductie zou dienen om nadien aan het echte werk te beginnen zijnde de Yang Cheng- fu vorm.

Cheng Man- Ch’ing heeft dan verdere vereenvoudigingen met lede ogen mogen aanzien. In tegenstelling tot hem die de toelating vroeg aan zijn leraar om de vorm te mogen aanpassen kwamen Westerlingen noch andere Aziaten aan hem de toelating vragen om nog vereenvoudigingen te mogen aanbrengen.

Hier kunnen we dus stellen: Hij kwam, hij zag en hij keek ernaar!

Noot: Tevens dien ik ook op te merken dat het nog Yang Cheng- fu nog Cheng Man- Ch’ing’s bedoeling was om hun leerlingen de vechtmethoden aan te leren maar vooral om de gezondheid en het welzijn van hun leerlingen te promoten. Dit is ook niet verwonderlijk aangezien beide heren dokters waren.

Langs de andere kant zijn ook de leerlingen (cfr. Beoefenaars en Krijgskunstenaars) verantwoordelijk voor deze verwatering omdat zij steeds voor de gemakkelijkste en snelste weg kiezen waarbij zelfbedrog, ego en financieel gewin centraal staan en op de eerste plaats komen.

Dergelijke ‘mensen’ (beoefenaars) zullen nooit in staat zijn om een echt niveau te bereiken in de krijgskunsten hoeveel volgelingen ze ook mogen hebben en hoeveel opvoeringen en shows ze ook mogen verzorgen.

De eerste maal dat zij geconfronteerd worden met een echte tegenstander en ze kunnen zich niet verbergen achter hun leerlingen of bepaalde tradities dan vluchten ze weg als hazen. Vervolgens verklaren ze dan heel triomfantelijk dat elk vermeden gevecht een gewonnen gevecht is en gaan rustig door met waar ze voordien ook mee bezig waren.

Gelukkig is er voor het authentieke taijiquan echter nog één lichtpuntje en dit in de persoon van Yang Cheng- fu’s oudere broer Yang Shao Hou.

Deze laatste is steeds trouw gebleven aan het authentieke systeem zoals hij dit van zijn vader, zijn oom en zijn grootvader geleerd heeft.

Leerde zijn taijiquan grotendeels van Yang Lu ‘chan en van zijn oom Yang Ban-hou. Ook qua karakter en temperament had hij meer weg van zijn grootvader en oom dan van zijn eigen vader en van zijn broer.

Hij was behoorlijk opvliegend, koppig en ging ook nooit een gevecht uit de weg.

Dit originele systeem bevat dan ook Fa-jing explosieve bewegingen, gesprongen technieken en zware en complexe houdingen die Yang Cheng- fu uit zijn versies verwijderde.

Yang Shao Hou voerde zijn technieken snel en krachtig uit, zijn ogen lichtte hierbij op als toortsen en dit alles terwijl er een sarcastische glimlach op zijn lippen verscheen. Tevens produceerde hij dierlijke geluiden als een katachtige (cfr. Bruce Lee) terwijl hij bewoog.

Anderen hadden angst van hem!

Enkele technische aspecten van zijn systeem zijn: sterke aanvallen verslaan met "zachte bewegingen" (Sung), jezelf aanpassen aan de bewegingen van je tegenstander (To be like Water) en hem aanvallen met snelle gecombineerde aanvallen (Dim-mak & Fa- jing) terwijl je als het ware aan hem kleeft (Sticking and not letting go).

Hierbij worden alle mogelijke technieken gebruikt: klemmen, worpen, wurgingen en atemi’s naar de vitale delen (Dim-mak).

Wanneer hij les gaf viel hij zijn leerlingen aan zonder dat hij zijn stoten inhield wanneer hij een leerling raakte. Hij was van mening dat het overlevingsinstinct van zijn leerlingen hen sneller zou toelaten om te leren; Wat trouwens ook zonder twijfel een vaststaand feit is!

Zijn aanvallen werden brutaal, snel, soepel en krachtig uitgevoerd en elke les verwondde hij wel een leerling. (bloedingen en breuken waren dagelijkse kost voor zijn leerlingen).

Het is dan ook niet verwonderlijk dat hij in tegenstelling tot zijn broer zeer weinig leerlingen had.

Wanneer hij echter in 1930 stierf liet hij 3 leerlingen na die qua niveau superieur waren aan zijn broer Yang Cheng- fu. Deze leerlingen besloten dan ook om Yang Cheng- fu niet te volgen maar trouw te blijven aan de leer van hun leraar en zichzelf in overeenstemming met zijn leer verder te ontwikkelen.

Eén van deze leerlingen ontmoette op latere leeftijd de Australiër Erle Montaigue een andere mijn leraar Eddy Van Der Auwera.

Op deze manier heb ik deze authentieke vorm ook kunnen aanleren en nog steeds worden stoten niet ingehouden. Je moet maar zorgen dat je afweert, afleid of je verplaatst zodat de slag zijn doel mist.

Het verwondert je waarschijnlijk niet als ik zeg dat we slechts met een handvol leerlingen zijn.

                        Yang Shao Hou

                        (1862 – 1930)

De meeste leken en zelfs ‘doorwinterde’ taijiquan beoefenaars denken dat men de vorm steeds op een zeer trage manier uitvoert. (= Qigong)

Niets is echter minder waar en afhankelijk van het niveau van de beoefenaar kan men de vorm op meerdere manieren beginnen uit te voeren. Hieronder ga ik de verschillende mogelijkheden eens op een rij zetten:

Leeg en vol => leeg = Er is geen gewicht in het been

Vol = Het gewicht rust op het been

Open en gesloten => Open = Er is geen spanning in de lies

Gesloten = De lies is gesloten er zit spanning op

Yin en yang => Yin = Het lidmaat is in complete rust (Sung) en is volop geladen met yang energie

Yang = Het lidmaat is actief en volop geladen met yin energie