De oorsprong van Tai Chi Quan begint met Chang San Feng (ook wel gespeld als Zhang San Fen, Chang San Fen), die geboren werd in 1247 of in 1279. Op zeer jonge leeftijd werd Chang door zijn vader al ingewijd in de krijgskunsten. Hij studeerde ook geneeskunde (acupunctuur, kruiden en Qi gong). Hierbij krijgt U de indruk van een man van grote extremen, hij was een genezer en een vechter en ook een logisch man die mensen heden ten dage zien als een Daoistisch mysticus.

Hij werd afgebeeld in schilderijen met een groot voorhoofd symbool voor grote kennis en wijsheid maar hij is ook bekent voor het doden van tientallen mensen meestal in gevechten maar ook enkele in meer duistere omstandigheden (als experiment).

Zo kunnen we zien dat de voordelen van Tai Chi Quan een directe weerspiegeling zijn van de kwaliteiten van haar schepper. Het is zeer bevorderlijk voor de gezondheid, het is uitstekend om tegenstanders te verslaan en het is ook een wonderlijk systeem om het karakter te verbeteren en voor de ontwikkeling van onze spiritualiteit.

Zoals zijn vader werkte ook Chang San Feng voor de overheid, hij was betrokken bij de bescherming van de handelsroutes. De ontmoetingen met bandieten waren kleine veldslagen waarbij beide partijen over boogschutters, grond soldaten en cavalerie beschikten.

Daar kunnen we duidelijk uit afleiden dat Changs krijgskennis gebaseerd was uit de praktische realiteit en niet uit filosofie en dat hij ook bedreven was in het gebruik van wapens en niet enkel ongewapende gevechtsmethoden.

Na de dood van zijn ouders nam hij ontslag bij de overheid en ging naar de Boeddhistische Shaolin tempel om zich te bezinnen over leven en dood. Hij verbleef daar 10 jaar gedurende dewelke hij zijn martiale kennis steeds verder ontwikkelde. Hij wisselde kennis uit met de monniken die ook geïnteresseerd waren in krijgstrainingen.

Hij voelde echter dat zijn krijgssysteem en zijn spirituele ontwikkeling nog steeds niet compleet was en hij verliet het klooster en zocht verder.

Het was in die periode dat Chang besloot om na te gaan hoe zijn kennis van acupunctuur zijn gevechtsvaardigheden efficiënter konden maken.

Alle interne organen, de hersenen en het zenuwstelsel kunnen genezen worden door bepaalde punten te prikken.

Chang was ervan overtuigt dat hij deze kennis ook zou kunnen gebruiken om schade aan te richten.

Chang had een vriend die magistraat was en die beschikte over verscheidene veroordeelden die op hun terechtstelling wachten. Er werd overeengekomen dat elkeen van de criminelen die Chang kon verslaan vrij was en op deze manier kon Chang experimenteren met zijn nieuwe ideeën.

Eén voor één werden de veroordeelden in de tuin geleid en gezegd dat indien ze Chang konden doden ze vrij waren. Chang kon dus zijn ideeën testen in een doden of gedood worden situatie.

Juist voordat hij geen veroordeelden meer overhad was hij in staat om zijn theorieën te bevestigen, alle principes van de acupunctuur vertaalden zich perfect naar het vechten. Hij wist nu dat wanneer hij zijn eigen krijgssysteem zou ontwikkelen dat het slaan op acupunctuur punten er integraal deel van zou uitmaken.

Nu wanneer Chang acupunctuur beoefende om mensen te genezen, zond hij zoals alle goede acupuncturisten zijn Qi energie doorheen de naald om hen te genezen alsook toe te laten dat aardse en kosmische energie via hem naar hun zou stromen. Wanneer een acupuncturist een patiënt geneest opent hij zijn hart en plaatst hij in deze energie een genezende intentie.

Chang realiseerde zich dat hij in een gevecht een destructieve intentie in zijn Qi zou moeten leggen om de energie van zijn opponent negatief te beïnvloeden.

Daarom ontwikkelde Chang een zeer geavanceerde methode om zijn negatieve Qi in het lichaam van zijn tegenstanders te projecteren. Deze methode staat bekend als Fa-jing. Fa betekent explosief lossen en jin is interne energie (kracht).

Dus wil Dim-mak (dodelijke aanraking) werken heeft men behoefte aan Fa-jing.

Men heeft behoefte aan een overschot aan energie om een deel ervan te lossen in een Fa-jing slag.

Daarom besloot Chang ook dat hij de meest gevorderde Qi gong methoden zou incorporeren in zijn nieuwe systeem zodat zijn Fa-jing en Dim-mak altijd zou werken.

En meer nog dat wanneer hij trainde hij zichzelf zou genezen.

Negatieve energie en helende energie zijn niet twee verschillende types van energie maar hetzelfde type van energie met een verschillende intentie gegeven. Ook de mannier waarop ze gegeven wordt verschilt.

Om te genezen wordt de energie gelost door een zachte beweging van het lichaam en om te vechten door een zeer plotse en brutale explosieve beweging van het lichaam.

Chang trok nu naar de Wudang bergen die beroemt waren voor hun Daoïstische tempels.

Chang bestudeerde ook de lokale krijgskunsten van Wudang en voelde een grote affiniteit voor hen.

Hij had nu alle stukjes van de puzzel die hij nodig had en spendeerde vele jaren aan het combineren van zijn krijgskennis, Qi gong en acupunctuur om zijn eigen systeem te ontwikkelen.

Vele bandieten trachten in de Wudang bergen te schuilen voor de regeringstroepen zodat Chang voldoende mogelijkheden had om zijn nieuwe systeem uit te testen.

Na vele tientallen jaren van verfijning en evolutie creëerde hij uiteindelijk 12 vormen die bekend staan als de 12 Qi disruptieve vormen van Wudang + 12 trainingsvormen + verscheidene gewapende vormen waarin alles zat dat nodig was voor zijn eigen verdere ontwikkeling alsook de essentie van zijn systeem om door te geven aan volgende generaties.

Chang had het dodelijkste vechtsysteem ontwikkeld dat ooit bestaan heeft met daarbij speciale Qi gong oefeningen die de Qi van de beoefenaar zou doen toenemen en de circulatie zou verbeteren om de gezondheid te verbeteren. Deze vormen waren ook een soort van bewegende meditatie die een spiritueel transformatie effect hadden op de personen die ze beoefenden.

Het is niet nodig om Boeddhist of Daoïst te worden om de voordelen van Tai Chi Quan (Taijiquan) te ervaren, al hetgeen men moet doen is alle dagen in het systeem trainen.

Alle vormen kunnen zeer traag als zelfgenezing beoefend worden ofwel als Fa-jing bewegingen, om echte gezondheid en balans in het leven te hebben wordt aangeraden om beide toe te passen.

Chang overleed in 1368 nadat hij zijn systeem had aangeleerd aan enkele mensen (gelukkig maar).

Er is vandaag nog steeds een clan die de directe afstammelingen zijn van Chang San Feng en die tot op deze dag nog steeds de 12 Qi Disruptieve vormen beoefenen + de 12 trainingsvormen en die nog steeds in de Wudang streek leven in West China in het dorpje Liang.

De laatste grootmeester van dit systeem was Liang Shih Kan die tevens dorpshoofd was en stierf in 1998 in zijn slaap op 99 jarige leeftijd. Tot de laatste dag voor zijn dood verkeerde hij in uitstekende conditie (hij had nog dezelfde fysieke capaciteiten als een westerse man van 40 à 50 jaar) en oefende nog dagelijks in zijn geliefde systeem.

De volgende spilfiguur was Yang Lu chan (1799-1872) die in het Chen dorp in aanraking kwam met Zhiang fa, een Wudang meester die Yang onder zijn hoede nam en hem de Wudang vechtmethoden leerde.

De Chen’s leerden enkele dingen van Zhiang en van Yang en voegden deze toe aan hun Shaolin-achtige systeem.

Na het verlaten van het Chen dorp trok Yang China rond met een reistas op zijn schouder en een speer in zijn hand. Als hij hoorde dat er een bekwame krijgskunstenaar in de streek woonde die hij doorkruiste zocht hij hem op en daagde hij hem uit. Hij vocht dikwijls meerdere mensen tegelijkertijd maar won steeds.

Er wordt gezegd dat hij met elke slag bloed deed vloeien en dat elke keer hij vocht hij een leven nam.

Yang was ook een bedreven kruidendeskundige. Hij was in staat om te genezen alsook om te vechten hetgeen een goede balans is die elke krijgskunstenaar zou moeten hebben.

Na zijn vele overwinningen doorheen China kwam Yang uiteindelijk terecht in de hoofdstad Beijing.

Daar werd hij uitgedaagd door de beste krijgskunstenaars van het land.

Op één van zulke uitdagingen zei zijn uitdager dat hij vond dat zijn stijl te zacht leek om ook maar iemand te verslaan. Yang antwoordde, Mensen zijn niet gemaakt van hout of ijzer, ze kunnen allen verslagen worden.

Bij het gevecht dat daarop volgde viel Yang aan met de overweldigende kracht van Fa-jing en sloeg de tegenstander KO met zulk een kracht dat deze neerviel waar hij stond en op de grond neerkwam alsof hij van grote hoogte naar beneden was gesmeten.

Yang Lu chan versloeg al degene die hem uitdaagden en zijn reputatie was zo groot dat hij bekend stond als "Yang zonder gelijke".

Een andere verhaal over Yang Lu chan gaat als volgt: Yang liep na een bezoekje bij een vriend naar huis terug, op de terugweg werd zijn weg afgespannen door een bende jonge vechterbazen.

Yang wilde rechtsomkeer maken omdat hij de confrontatie wilde vermijden maar ook de terugweg werd geblokkeerd door verscheidene bendeleden.

De bende viel Yang aan en hij liet hen rustig begaan zonder zich schijnbaar te verdedigen.

Nadat de vechtersbazen moe werden en stopten met schoppen en slaan stond Yang terug recht en wandelde rustig verder naar huis.

De volgende ochtend was Yang zoals altijd weer druk bezig met zijn gewone activiteiten en hij had geen enkele verwonding of blauwe plek op zijn lichaam.

Zijn aanvallers echter waren allen bedlegerig voor verscheidene weken. Elk deel van hun lichaam dat contact had gemaakt met Yang’s lichaam was verlamd.

Dit is een slechts een staaltje van de mogelijkheden dat een echte interne meester zoals Yang tot zijn beschikking had. En over hem doen er dan ook nog tal van andere verhalen de ronde.

Vast staat dat de kracht van een interne meester bij aanraking het gevoel van de vastheid en massa van een berg kan geven en dat hij je een shock kan bezorgen vergelijkbaar aan een elektrocutie.

Zelf zijn kinderen en kleinkinderen stonden bekend als de onoverwinnelijke Yang’s.

De Yang stijl bleef dan ook de absolute top in de krijgskunsten en dit totdat Yang Cheng Fu (de kleinzoon van Yang Lu chan) het systeem van zijn grootvader ging veranderen (vereenvoudigen) zodat ook oudere en zieke mensen ervan konden genieten. Het eerste dat hij wegliet waren de explosieve Fa-jing krachten zodat er enkel nog trage bewegingen overbleven.

Van toen af is het van kwaad naar erger gegaan en is de Yang stijl steeds meer vereenvoudigt tot een Beijing (48- vorm) en zelf een Peking (24- vorm) waarin enkel een choreografie beoefend wordt en waarin ook niets meer martiaals inzit.

En zo zien we dat het "dodelijkste systeem dat ooit ontwikkeld werd" verandert werd naar het exacte tegenovergestelde, een systeem voor oude mensen, zwakkelingen en vrouwen.

Terwijl Chang San Feng, de meester van de drie pieken, zat te mediteren werd hij gestoord door een gevecht tussen een slang en een vogel (kraanvogel of arend). Hij zag dat de vogel de slang aanviel met brutale uithalen van zijn klauwen en bek. De slang ontweek deze aanvallen echter gezwind met de grote soepelheid en de snelle kronkelende bewegingen van haar lichaam. De vogel geraakte uitgeput en moest tenslotte de strijd opgeven, gefrustreerd wegvliegend op zoek naar een andere (gemakkelijkere) prooi.

Deze gebeurtenis inspireerde Chang San Feng tot de creatie van Wudang Quan de voorloper van Tai Chi Quan.

Yang Lu chan was erin geslaagd om in dienst te treden van de Chen familie.Hij had zich namelijk voor genomen dat hij zich hun vechtsysteem eigen zou maken.

Dit was echter moeilijker dan verwacht aangezien de Chen’s enkel les gaven aan familie leden en hun vechtstijl voor iedereen verborgen hielden, zo ook voor hun personeel.

Wanneer er geoefend werd mochten enkel familieleden zich vertonen op de oefenplaats.

Yang’s kamer gaf echter uit op de oefenplaats en tevens had hij een gaatje in de wand gemaakt door dewelke hij de trainingen kon gadeslaan.  ’s Nachts oefende hij dan hetgeen hij daarvoor had gezien.

Dit ging zo een tijdje door totdat hij tenslotte betrapt werd op het bespioneren van de trainingen. Hij werd dan ook voor de meester geleid die hem vroeg wat hij geleerd had.

Hierop liet Yang hem een sequentie van bewegingen zien die hij uitvoerde met zo’n superieure concentratie en vloeiendheid dat ze de oude Chen in vervoering brachten.

Chen hield zijn emoties echter in de hand en zei na een tijdje nagedacht te hebben, "Het zou dom zijn om je te laten vertrekken met het beetje dat je weet. Je zou de reputatie van onze familie kunnen schaden door onze stijl incompleet te tonen aan de buitenwereld. Het beste zou zijn dat je hier bleef om onze stijl fatsoenlijk te leren en ditmaal onder mijn persoonlijke supervisie".

En op deze manier leerde Yang de Chen stijl.

Conclusie:

Jullie moeten voor jezelf maar uitmaken welke versie voor jullie de meest aannemelijke is.Verder kan je exact zien (wanneer je zowel de Wudang kata’s als de Yang Lu chan vorm beoefent ) waar Yang Lu chan zijn techniekenvoor zijn vorm vandaan heeft gehaald. En dit is helemaal niet uit de Chen stijl die qua bewegingen compleet verschillend is.